Yağmur herkese yağıyor, eziyeti işçi çekiyor

Son bir ay içinde İstanbul’da yağan yağmurlar ve ardından yaşanan sel ve su baskınları işçiler ve emekçiler için tam bir kabusa dönüştü. Geçtiğimiz günlerde yağan yağmur, Tuzla ve Pendik ilçelerini etkiledi. İş yerlerini ve giriş katlarda oturan emekçilerin evlerini su bastı. Patronlar “Her koşulda işlerinize geleceksiniz” dedikleri için emekçiler evlerini öylece bırakıp fabrikalara, çalışmaya gitmek zorunda kaldı.

Bir önceki yağmurda Adöksan Fabrikasında bor yağının suya karışması sonucunda işçilerin elleri ve vücutları yara oldu. Başka sağlık sorunları da yaşayan işçi kadınlar; “Canımızın değeri ne zaman oldu ki yağmurda da olsun” diyerek tepki gösterdi.

Felaket işçiye, ayrıcalık patrona

20 yıl önce İstanbul’da kar yağınca tam yağardı. Her yer bembeyaz olurdu ve eşsiz bir manzara çıkardı ortaya. Ama emekçilerin semti pek de öyle görünmezdi. Yine kapalı yolları aşıp iş yerlerine ulaşmaya çalışırdı insanlar. Kimisi ulaşamaz, yollarda kalırdı. Yine yoğun kar yağışının olduğu bir yıl, servis olmadan işçiler fabrikaya ulaşmaya çalışmıştı. Ağırlıklı olarak kadın işçilerin çalıştığı yolu çok yokuş olan bu fabrikaya işçiler; elleri ayakları donmuş, üstü başı ıslanmış, soğuktan titreyerek gitmişlerdi. Uzakta olan işçiler henüz fabrikaya ulaşamamışken gelen işçiler yemekhaneye toplandı ve patronu çağırmışlardı, “Bu halde nasıl çalışalım” diye sormak için. Patron “Ben geldiysem fabrikaya herkes gelecek. Kar sadece size yağmadı. Sabah evden arabaya gelinceye kadar benimde ayaklarım ıslandı” diyerek örnek vermişti.

O zaman iç seslerini bastırmaya çalışan işçi kadınların ne dediğini duyar gibiyiz: “Biz eşit değiliz. Sen sabah son model arabana binerken ayakkabının ucunun kara batması ile bizim bir servis aracı bile olmadan buzlu yollarda düşe kalka gelmemiz aynı şey değil. Patron sıcacık odasında vakit öldürecek ama biz buz gibi dört duvarın arasında, belki makineler ortamı ısıtır diye umut edeceğiz. Aklımız kar dolayısıyla okulu tatil edilmiş çocuklarımızda. Bütün gün bu telaş ve yarıya kadar ıslanmış bedenlerimizin titremesi ile çalışacağız.”

Yıllar geçse de manzara yine patronlara eşsiz güzel ama işçiler için kabus, çile ve eziyet. 27 Ekim’de yere düşen yağmur yine sadece işçilerin üzerlerine yağdı. Yollarda kaldılar, ıslandılar, korktular. Şimdi iyi kötü servis var ama yoğun yağmurun sebep olduğu trafik yüzünden üç saati aşan beklemeler yaşandı. Evine dönmek isteyen işçiler tehdit edildi. “Koca şehir, herkes bir şekilde işine gidiyor sen neden bahane uyduruyorsun” dedi bir işçiye vardiya amiri. Üç saattir durakta servis bekleyen işçiye…

Bir diğer fabrikanın müdürü, işe gece gitmek zorunda olan kadın işçilere şu sözleri söyledi: “Siz işinize sahip çıksaydınız ne yapar eder buraya ulaşmak için her yolu denerdiniz. Fakat siz ne yaptınız, servisin geç gelmesini fırsata çevirip, kafede takılıp, dedikodu yapmayı tercih ettiniz.” İşçiler ise, “Saatlerce ıslandığımız ve durak yarıya kadar suyla dolduğu için yakın bir yerde, mecburen oturduk. Üç işçi ve başka fabrikalara gidecek birçok kişi ile birlikte. Sonra baktık olacak gibi değil eve giden yollar da kapalı, biz de itfaiye çağırdık. Suyu tahliye ettiler, biz de toplu taşıma ile gittik. Ama gelin görün daha fazla çaba içine girecekmişiz. Peki neden?” diye soruyor.

Patronların düzeni giderek vahşi bir hal alıyor. İşçiler her gün giderek daha değersiz hissediyor ve emeğinin görünmezliği çok çeşitli sorunlara neden oluyor. Bu vahşi düzeni ancak örgütlü bir mücadele ile ortadan kaldırabiliriz. Emeği değersiz görünmez kılan bu düzen aynı zamanda kadın emeğine de bir o kadar muhtaç.